We are expecting!

Μια οικογένεια, δύο μητέρες: προβληματισμοί & ανησυχίες

Εφόσον η Κ. μας μίλησε για την προσωπική τους ζωή, η Τ. αποφάσισε να μας δώσει να καταλάβουμε πως τα προβλήματα ενός ετερόφυλου ζευγαριού δεν αφορούν μόνο το σύμφωνο συμβίωσης.

«Όλα καλά μέχρι τώρα όσο αφορά την αποδοχή μας από το οικογενειακό, φιλικό και επαγγελματικό μας περιβάλλον ως ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Σταμάτησα όμως  να το σκεύτομαι αυτό, όταν κατάλαβα τι έχει να γίνει αφού το παιδί μας έρθει στον κόσμο. Συνειδητοποίησα τώρα ως μελλοντική μητέρα πως τα προβλήματα εμένα και της συζύγου μου όσο αφορά την αντιμετώπιση μας από την κοινωνία είναι το λιγότερο που με απασχολεί. Θυμάμαι πως μια μέρα, λίγες εβδομάδες αφού η σύζυγος μου είχε κάνει την εξωσωματική, έπινα τον πρωινό μου καφέ και σαν νέα χαζομαμά το μυαλό μου αρμένιζε σε διάφορα θέματα που αφορούσαν το μικρό μας. Αν θα ήταν κοριτσάκι ή αγοράκι, τι όνομα θα του δίναμε και τα συναφή. Εκείνη τη στιγμή με κτύπησε κατακέφαλα… Το δικό μας παιδί δεν θα άνηκε στα στερεότυπα δεδομένα της κοινωνίας. Το δικό μας παιδί δεν θα είχε ένα πατέρα και μια μητέρα αλλά δυο μητέρες που φυσικά και θα το λατρεύουν εξίσου! Αρχικά δεν τρομοκρατήθηκα στην σκέψη, αλλά όταν το επεξεργάστηκα κατάλαβα πως δεν θα είναι εύκολο, κυριότερα για το παιδί αλλά και για εμάς. Όταν ήρθε σπίτι η Κ, με είδε αρκετά προβληματισμένη και ρώτησε αν είχε συμβεί κάτι. Της είπα πως με προβλημάτιζε το συγκεκριμένο θέμα και εξέφρασε πως και η ίδια είχε μερικές ανησυχίες για παρόμοιας φύσεως θέματα. Εκεί ήταν που αποφασίσαμε από κοινού πως  έπρεπε να επισκεφτούμε ένα ειδικό για να μιλήσουμε για τις ανησυχίες μας και να συμβουλευτούμε για διάφορα θέματα, για παράδειγμα το πώς θα αντιμετωπίσουμε το παιδί μας εξ αρχής για να μη αποκτήσει ανασφάλειες για το γεγονός ότι η δική μας οικογένεια είναι διαφορετική από αυτές που θα έρθει σε επαφή λόγω του περιβάλλοντος του (π.χ. σχολείο).»

 Οι ανησυχίες της Τ. και της συζύγου της απασχολούν κυρίως κοινωνικά θέματα που σχετίζονται με την αποδοχή της οικογένειας τους και την αποδοχή του παιδιού τους ως μέλος μιας οικογένειας με δυο μητέρες. Με το δίκιο τους έχουν αυτούς τους προβληματισμούς, όμως δεν νομίζετε πως πολύ απλά δεν θα έπρεπε πλέον να υπάρχουν τέτοια κολλήματα γύρω από αυτό το θέμα;  Υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι που δεν δέχονται την ομοφυλοφιλία ως κάτι φυσικό. Αρνούνται το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι γεννιούνται με αυτό το σεξουαλικό προσανατολισμό και είναι πιπισμένοι πως το επιλέγουν μετέπειτα για να νιώθουν διαφορετικοί από την πλειοψηφία και πιο ξεχωριστοί. Άλλοι στηρίζουν ότι το αποφασίζουν αργότερα στην ζωή τους διότι έχουν απλά βαρεθεί και θέλουν να δοκιμάσουν κάτι άλλο. Το πιο κουφό όμως που νομίζω πως όλοι έχουμε ακούσει είναι πως πολλοί ‘αποφασίζουν να γίνουν γκέι διότι είναι στη μόδα τώρα’… Υποστηρίζουν δηλαδή πως είναι κάτι αφύσικο, μια εγκεφαλική ανωμαλία … σκεφτείτε δηλαδή πόσο κατακριτέο είναι από αυτούς τους ανθρώπους οι ομοφυλόφιλοι να μεγαλώνουν και παιδιά!

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν όμως είναι πως το να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί και να είναι ευτυχισμένο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, είτε οι γονείς του είναι ετερόφυλοι είτε είναι ομοφυλόφιλοι. Η μόνη διαφορά που υπάρχει όταν ένα παιδί μεγαλώνει από γονείς του ίδιου φύλου είναι κάποιες μικρές ιδιαιτερότητες.

«Μια μέρα ξάπλωσα το βράδυ και βυθίστηκα για ακόμη μια φορά στις σκέψεις μου. Έκανα εικόνες στο μυαλό μου και σενάρια για το τι θα γινόταν όταν μια καλή μέρα το παιδί μου έφτανε στην ηλικία των 7-8 χρονών, πρώτη-Δευτέρα δημοτικού. Φαντάστηκα πως ήταν η ημέρα του πατέρα, και το παιδί μου κλασσικά όπως κάθε άλλη μέρα θα πήγαινε σχολείο. Εκείνη τη μέρα όλα τα παιδάκια θα έφτιαχναν μια κάρτα με ευχές και ζωγραφιές και θα την έπαιρναν μαζί τους σπίτι για να την δώσουν στον πατέρα τους αφότου γυρνούσε από τη δουλειά. Τι θα γινόταν όταν όλα τα παιδιά με σειρά έλεγαν το όνομα του μπαμπά τους και τρείς λόγους που είναι ‘ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου’; Καθώς η σειρά του έφτανε και ακόμη κανένας άλλος δεν είχε πει πως δεν έχει κανένα μπαμπά απορούσε.. τότε ήρθε η σειρά του και έπρεπε να πει μπροστά σε όλη τη τάξη πως ‘εγώ δεν έχω μπαμπά, μονάχα δύο μαμάδες!’.  Οι συμμαθητές του θα σάστιζαν και θα άρχιζαν ερωτήσεις γεμάτοι περιέργεια. ‘Πως γίνεται αυτό;’, ‘Ποια μαμά σε γέννησε ή μήπως μπορούν να σε γεννήσουν και οι δύο;’, ‘Μα αν έρθει κάποιος κακός στο σπίτι, εσύ που δεν έχεις μπαμπά ποιος θα τον διώξει;!’.  Αθώες παιδικές ερωτήσεις.. καταλαβαίνετε.  Μετά από λίγες ώρες όμως, οι συμμαθητές του θα βρίσκονταν με τους γονείς τους. Ενθουσιασμένα και απορριμμένα τα μικρά θα έτρεχαν στους γονείς τους για να τους πουν τι καινούριο άκουσαν σήμερα στο σχολείο. Σ’ αυτή την περίπτωση θα μιλούσαν στους γονείς τους για το γεγονός πως ένας συμμαθητής τους, έχει δυο μητέρες και δεν έχει πατέρα. Τότε η αντίδραση το γονιού τους είναι που θα καθόριζε το πώς θα αντιμετώπιζαν το δικό μου παιδί στο σχολείο οι συμμαθητές του. Εάν ο γονιός ήταν ενάντια των ομοφυλόφιλων ίσως και να μην ξανά μιλούσαν στο παιδί μου ή ακόμη χειρότερα ίσως του έκαναν μπούλινγκ  λόγω του ότι θα είχαν επηρεαστεί από τα όσα ενημερώθηκαν από τους γονείς τους.»

Η πλειοψηφία δεν είναι σωστά ενημερωμένη σχετικά με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Αυτό φέρνει ως αποτέλεσμα την λανθασμένη συμπεριφορά απέναντι σε αυτές τις κοινωνικές ομάδες και την εξίσου λανθασμένη επιρροή, σε αυτή την περίπτωση, από τους γονείς στα παιδιά τους. Πολλοί από τους γονείς αρνούνται να μορφωθούν γιατί είτε είναι κλειστόμυαλοι και δεν αποδέχονται την διαφορετικότητα αυτών των ατόμων, είτε γιατί ισχυρίζονται πως έμαθαν όσα είχαν να μάθουν όμως πάραυτα  παραμένουν αδιάλλακτοι στις απόψεις τους. Κάτι αρκετά διαδεδομένο είναι το ότι έχουν την αντίληψη πως όταν ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι υιοθετήσει ή κάνει παιδί όπως οι Κ. και Τ., το παιδί αυτό θα ζει με μια οικογένεια η οποία θα του παρέχει λάθος πρότυπα όσο απασχολεί την στερεότυπη παραδοσιακή οικογένεια. Πολλοί από αυτούς θα προτιμούσαν να μην υιοθετούνταν ορφανά παιδιά από ομοφυλόφιλες οικογένειες κι ας έμεναν σε ορφανοτροφεία.

Αποτελεί θέμα προς συζήτηση από όσους δεν αποδέχονται τους ομοφυλόφιλους, ο ισχυρισμός πως όταν ένα παιδί μεγαλώσει με γονείς του ίδιου φύλου θα αποκτήσει στο μέλλον κι αυτό τον ίδιο σεξουαλικό προσανατολισμό λόγω των γονιών του.  Στην πραγματικότητα όμως είναι αποδειγμένο μέσα από έρευνες πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονιών ενός παιδιού δεν επηρεάζει αυτόν του παιδιού του.

Εάν όλοι αυτοί οι αμόρφωτοι  και ξεροκέφαλοι άνθρωποι άφηναν για λίγο πίσω τα όσα είχαν δεδομένα και καταχωρημένα στον εγκέφαλο τους για την ομοφυλοφιλία και την υιοθεσία ή απόκτηση παιδιών από αυτά τα άτομα τότε είναι που η κοινωνία μας θα όδευε προς μια ανηφορική πορεία. Προσθέτοντας πάνω σε αυτό η κατανόηση του εκ γενετής σεξουαλικού προσανατολισμού τους, είναι ο κυριότερος παράγοντας που θα έκανε τις ζωές όλων όσων ανήκουν σε αυτές ή σε παρόμοιες ομάδες λιγότερο δύσβατες.


Στέλλα Γρηγορίου